03 noviembre 2008

Todo por un sueño

Algunas veces me dicen: - sí, pero es que la realidad es bien distinta (creo que por ahí, no recuerdo en que mes anda un post en donde se hizo un comentario al respecto de un sueño, de un sencillo y tonto sueño).

La tan distinta realidad se nos come y nos priva de soñar y ya no del hecho en sí, que es soñar, sino de realizar esos bonitos sueños. Sueños que jamás verán la luz, posiblemente. Sueños que ahogaremos en la triste, pero parece que tan deseada realidad que poseemos y a la que parece que nos aferramos como si nos fuera la vida en ello.

¿Cuándo fue que se nos despojó del tan necesario don que es el soñar? ¿Cuándo fue que se nos dijo que era tan peligroso soñar? Y sino soñar tal vez lo peor visto: correr tras de un sueño, no vaya a ser que seamos felices!!!! ¿Cuándo se nos arrebató la inocencia (que no ingenuidad) que es perseguir un sueño? ¿Tan estúpido es? ¿Tanto vamos a sufrir que debemos dejarlo atrás y así poder cosechar otros sueños? ¿Cuáles? ¿los de los demás? ¿los sueños que quizás otros nos dicen que debemos vivir? ¿los sueños que pensamos es lo mejor para los otros porque para nosotros ya es demasiado tarde?

¿Porqué tenemos tanto miedo de realizar nuestros sueños? ¿Porqué le tememos tanto a la felicidad?

Todo por un sueño................. Y digo, yo: ¿¿Y porqué no??

5 comentarios:

CARLES dijo...

SOMNIAR...
PERÒ SOMNIAR DESPERT, COM QUI TÉ UN PENSAMENT QUE SERÀ EL COMENÇAMENT, EL PRINCIPI DE LA MATERIALITZACIÓ.

SOMNIAR, PENSAR... ACTUAR, PRECISAMENT PER QUE PENSAMENT I SOMNIS DEIXIN DE SER EL QUE SÓN PER CONVERTIT-SE EN REALITAT.

SOMNIEM, QUE ÉS EL PRIMER PAS PER ACONSEGUIR EL QUE VOLEM...

EL MILLOR DELS SOMNIS DONCS, ÉS QUE HO DEIXIN DE SER I AIXÍ TORNAR A SOMNIAR. NO HI HA LÍMITS I SOMNIAR ÉS VOLER I VOLER ÉS PODER.


...I MAI PERMETRE QUE ENS ABARATEIXIN ELS SOMNIS.

UN PETÓ

dM dijo...

Soñamos con conseguir cosas, pero hay veces que lo que anhelamos conseguir son los ojetivos que nuestra educación, nuestra familia, la sociedad en general nos ha impuesto, con lo que el miedo a alcanzar el sueño es despertarse en medio de una pesadilla descorazonadora donde nada es lo que parece.

Joana dijo...

Sí, dm, es el miedo a alcanzar nuestro sueño y una vez conseguido, despertar y encontrarnos en medio de una pesadilla descorazonadora (como bien dices). Eso ocurre porque quizás dejamos de soñar una vez tenemos lo anhelado y sustituimos la emoción del gozo por la del miedo a perderlo. Si supiéramos que al ser conscientes de esto nunca nos encontraremos en medio de un mal sueño.................

También sucede que vivimos sueños que pensamos debemos vivir por otros, porque imaginamos que no puede ser de otra manera. Que equivocados que estamos!!!!!!

Pekas dijo...

Hace casi un año... yo también soñaba ... :-)))

http://elbosquemitago.blogspot.com/2008/01/mad-world.html

Aunque como suelo decir... prefiero vivir los sueños... que soñar la vida.. te atreves.. ????
:-))))))

Besos soñadores...

Anónimo dijo...

El mundo esta en manos de aquellos que tienen el coraje de soñar y de correr el riesgo de vivir sus sueños

Al menos eso dicen .... y yo me lo creo ;-)